Nieuws uit Mexico

Om hier te geraken hebben we wel geduld moeten uitoefenen.. we hebben de nodige vertragingen opgelopen.. ons vliegtuig gemist in New york, nieuwe vlucht gekregen, maar die had 2 u. vertraging.. vliegtuig gemist in Atlanta, en omdat er die dag geen vluchten meer waren, hebben we dan maar (gratis) overnacht in een mooi hotel in Atlanta. We zijn dus een dag later op onze bestemming toegekomen. Mexico City was gigantisch groot en we voelden ons er nog niet volledig op ons gemak, dus zijn we de volgende dag Hannes en Ine (die ook juist waren toegekomen) gaan afhalen en zijn we samen doorgereisd naar Acapulco!!

34 graden, grappig hotelletje, geweldig eten, prachtige baaien en heerlijke margaríta´s.. alleen het spaans gaat vrij moeizaam en alle agenten staan hier met gigantische wapens rond hun nek (daar word je redelijk ongemakkelijk van). Woensdag moesten we spijtig genoeg afscheid nemen van Ine en Hannes.. zij reisden door naar Guatemala...en wij 15km verder naar Pie de la Cuesta!!

Het dorpje is eigenlijk 1 lange strook met langs de ene kant de woeste zee en langs de andere kant een lagune. Twas daar geweldig.. omdat het hier laagseizoen is hebben we een klein hotelletje met zwembad gevonden waar we voor een appel en een ei konden overnachten.. s'morgens ontbijten op het strand, boottochtjes maken in de lagune met mangroves en tropische vogels en s'avonds luieren in een hangmat. Het kan niet veel zotter!

Zondag zijn we dan verdergereisd naar Puebla. Een prachtige stad. We voelden ons er meteen meer thuis dan bijv. Mexico stad, omdat het westers oogt.. mooie gebouwen, propere straten, terrasjes en restaurantjes in overvloed.. Hier hebben we ook Ina ontmoet, de nicht van Koen. Zij woont in Puebla met haar man en haar schoonmoeder. Het jammere aan de zaak is dat we ze maar 1 avond hebben kunnen zien, want de volgende morgen vertrok ze naar Azie om er voor zeven maanden rond te trekken. Maar ze heeft ons veel bijgebracht over Mexico, de bevolking en hun gewoontes.. en dat was wel nodig. Nu weten we waarom vrouwen met hun kleren aan zwemmen, waarom Amerikanen hier scheef bekeken worden en "gringos" worden genoemd, hoe ook de Mexicanen niet allen gebaat zijn met de economische globalisering enz...

Dinsdag was "D-day".. eindelijk Patty De Palma ontmoeten, de organisatrice van Calpulli de los niños! Deze organisatie ligt in Tlaxcalancingo. En hoewel het maar op een half uurtje van Puebla is gelegen, is het onvoorstelbaar hoe groot het contrast is. Gigantische velden met cactussen en mais, bouwvallige "huisjes", overal loslopende, lamme honden.. het gaf een verlaten en arme indruk.. Toen we ons kamertje te zien kregen waar we de komende maanden kunnen verblijven, kregen we snel heimwee naar ons mooi (eenvoudig) hotelletje in Puebla. Tis hier echt een beetje triestig. Onze kamer is twee meter op drie vol met spinnetjes en muggen. de verf bladert wat van de muren en het ruikt er muffig (dat komt door de vochtige muren). We hebben een klein apart badkamertje met een lavabo waar geen water uitkomt, een wc die we moeten bedienen met een emmertje met water, aangezien hij niet doorspoelt en een douche die niet werkt. We hebben het woord "primitief" hier aan den lijve ondervonden en langs de ene kant is dat avontuurlijk, maar langs de andere kant toch ook wel beroerd, maar ja hier hebben we voor getekend he.. En gelukkig zijn de kinderen hier echt geweldig en Patty is ook ontzettend lief, dus tis even aanpassen, maar we denken wel er snel aan te wennen.

We zullen later wel meer vertellen over het project zelf en de mexicaanse problematieken zoals zij die hier aanvoelen, wat hier zoal gebeurt, wat wij al hebben aangericht, en uiteraard wat onze verdere taken zullen zijn. Nu gaan we slapen, want morgen terug op de velden tussen de mais en de cactussen!

Groetjes,

KoCa

Bekijk onze foto's!