Beste bloglezers!

Ik (Koen) was enkele dagen geleden druk bezig een nieuwe tekst aan het schrijven voor onze blog. Jammergenoeg viel de computer uit, en was alles dus verloren! Zeer frustrerend als de momenten waarop je tijd vrij maakt om jullie in te lichten over onze spetterende avonturen hier in het bruisende Mexico zeer schaars zijn. Ik doe een nieuwe poging...

Vooraleer ik onze avonturen nader toelicht, eerst iets anders (misschien wel wat saaier leesvoer voor bepaalde onder jullie). Het is iets wat ik al een tijdje aan jullie wil meedelen en het gaat over hoe de mensen hier in en rond Calpulli de los niños de problematieken van Mexico aanvoelen. Toen wij hier toekwamen, werden we al snel ingelicht over de gang van zaken. Wat ik hier zal proberen te omschrijven is ten eerste het verhaal van hoe de mensen hier (al sinds lange tijd) bepaalde zaken van de overheid hekelen. Het is dus hun visie op hoe alles reilt en zeilt. Daarnaast zorgt de taalbarriere er voor dat wij niet alles tot in detail begrijpen, zeker als het gaat om deze gevoelige materie. Wat dus ik a priori wil duidelijk maken, is dat mijn versie onvolledig zal zijn, met misschien hier en daar een eigen kritische noot erbij. Wij met onze geschoolde kritische blik willen uiteraard alles wat zij vertellen in zijn perspectief kunnen plaatsen en misschien hier en daar relativeren. Juist dat is een moeilijke opgave omdat we zelf geen inwoners zijn van het turbulente en corrupte Mexico met zijn enorm rijke geschiedenis. we wonen daarentegen in een klein landje dat nog geen twee eeuwen bestaat en waar er toch een andere logica heerst.
De mensen in Tlaxcalancingo behoren vooral tot de autochtone bevolking van Mexico ('indigenas') en leven vooral van de teelt van Nopal (soort cactus waar ze vanalles mee maken). Ze hebben een traditionelere manier van leven waar voornamelijk de landbouw primeert. Ze voelen een nauwe band met moeder aarde (´madre tierra') waardoor het van groot belang is deze madre tiera, die toch de enige echte verbintenis is tussen alle mensen op deze wereld, lief te hebben (spirituele ceremonies). Deze autochtone bevolking voelt echter grote druk en repressie vanuit de overheid op de manier hoe zij leven. Ze voelen geen enkele waardering of steun. Dit vertaald zich bijv. in hoe de overheid hun land afneemt of overkoopt voor een enorm lage prijs om dan te verkopen aan bedrijven of rijke mexicanen voor een onnoemelijk veel groter bedrag. Daardoor hebben zij geen werk, komen met moeite rond en krijgen zij die nog land hebben hun waar moeilijk verkocht door de druk van de globalisering. Want uiteindelijk draait het (volgens mij althans) allemaal daarrond, ook Mexico wil meedraaien in de wereldeconomie en daar horen traditionele samenlevingsvormen waar winst niet het hoogste goed is niet bij. Gevolgen hiervan zijn bijv. de moord op aanhangers van de Zapatisten (revolutionaire boerenbeweging) in Chiapas als daad van intimidatie, akkoorden tussen deze groepen en de regering die met moeite worden ondertekend of niet worden nageleefd waardoor er van constructieve dialoog al lange tijd geen sprake meer is.
Waar het eenvoudig weg voor de mensen van hier rond draait, is waardering voor hun eigen volk, hun normen en waarden of kortom hun visie en kijk op de manier van leven. Ondertussen is hier een zeer bekende bisschop over de vloer geweest om lezingen te geven die vooraf gegaan zijn door een ceremoniele plechtigheid op een stukje land. Hij is zeer begaan met de 'indigenas' en zorgde ooit voor een 'overeenkomst' tussen de mensen en de regering. Het grappige was dat hij wegens zijn druk leven op bepaalde momenten zijn ogen niet kon open houden. Hij had blijkbaar nog enkele microslaapjes nodig...
Wat heeft dit alles met ons project te maken? Wel eigenlijk niet veel. Het is voor ons als buitenlander niet mogelijk om de kinderen te leren hoe zij hun eigen cultuur en waarden moeten blijven respecteren. Ons project is dus in principe een zij sprong in de visie van Calpulli. Maar onrectstreeks hopen we de kinderen hun zelfwaardegevoel op te krikken door hun iedere dag met aandacht te overladen. Daarnaast hebben we uiteraard zo onze eigen doelstellingen, waar amuseren voorop staat. We hopen dat ze er naderhand toch iets uit leren. Voor velen zal het nooit mogelijk zijn om (buiten de slechte invloed van tv)zoveel van de buitenwereld te zien of te leren zoals wij. Daarom is een imaginaire culturele reis rond de wereld volgens ons geen slecht idee geweest!

Genoeg over de serieuse zaken... Die avond toen de bisschop het dorpje verblijde met zijn komst, was er ook een feest voorzien in Calpulli. Wij konden er echter niet bijzijn. Na de ceremonie op het land zijn wij met Tine en Miet naar Orizaba geweest waar er een feest plaats vond van de Universiteit. Hanne en Liselore (de 2 belgische meiden die daar lesgeven) hadden ons uitgenodigd waardoor dit al een tijdje gepland stond. We bevonden ons in een chic Mexicaans milieu met alles tot in de puntjes geregeld (op zijn Mexicaans natuurlijk). Lekker eten, goeie centraal-amerikaanse live muziek met alle aanwezigen op de dansvloer!
Na Orizaba zijn we met spoed teruggekeerd naar Calpulli om op tweedaagse te vertrekken naar een wonderbaarlijke plek in de bergen met prachtig zicht op de nog actieve vulkaan van Cholula ('Popocatepetl'). Zonsopgang, heerlijke natuur, geslapen in een 'ermita',... de fotos geven meer duidelijkheid. Zalig mooi was het!
Ondertussen terug een stevige nacht gefeest in 'La Rocca' met onze goede vriend Jerry (mexicaan), een weekendje met hem doorgebracht in Cuernavaca waar zijn familie woont, Tines verjaardag gevierd, lekker gegeten, gedronken en van het zonnetje genoten!

Tot hier mijn bijdrage. Hopelijk krijgen wij nog wat nieuws te horen vanuit belgie. En tot later!!

xxxKocaxxx

Hola amigos

Weeral lang geleden dat ik jullie nog eens heb upgedate over ons vertoeven hier in Mexico. Daarom zal ik vandaag eens uitgebreid mijn boekje openslaan.

Wat betreft ons project.. wel alles verloopt naar wens. De kinderen beginnen zowaar zware affectie te tonen voor ons. Soms net dat tikkeltje te veel, want sommigen hangen als zuignappen aan onze benen en armen. Maar schattig zijn ze wel. Tgaat pikken als we hen moeten verlaten.
Ondertussen zijn er ook twee belgische chicas (Tine en Miet, zie hun bloglink) gestrand in Calpulli de los niños om ons geweldige project te ondersteunen. En dat is natuurlijk de max, want nu zijn we in staat om wat grootsere activiteiten op touw te zetten en zelfs al eens een uitstapje te organiseren..

Maar genoeg over onze werkzaamheden hier.. het is tijd voor een korte uiteenzetting over onze vrije tijd. Want echt waar beste lezers, we hebben het hier nog altijd dik naar onze zin!
Gisteren zijn we naar een heuse worstelmatch gaan kijken. Ja, in real life is it sooo much better dan op TV. Massa´s mexicanen troepen elke maandagavond samen in de wrestling arena van Puebla om dan naar een robbertje vechten te kijken tussen dikke mannen, chippendales en dwergen die het beste van zichzelf geven. Het is dan -als kijker- voornamelijk de bedoeling om zoveel mogelijk vieze woorden te roepen ("chinga tu madre cabron", "pendejo" en "stupido abuelito")naar de "worstelhelden in veel te spannende broekjes", bier te gooien naar de ring en volledig uit de bol te gaan. Ik heb me eerder gedeisd gehouden, maar Koen heeft zich gisteravond volledig geïntegreerd in de Mexicaanse cultuur.

Ondertussen hebben we ook reeds enkele plaatselijke feestjes kunnen bijwonen. Aan het eerste mocht ik echter niet deelnemen.. het was een "men only-gedoe", omdat mannen zich blijkbaar niet lazarus willen drinken met vrouwen erbij. Belachelijk! Dus terwijl ik triestig in mijn bed sudokuutjes lag op te lossen, heeft mijn vriend Koen zich alweer kunnen verdiepen in de Mexicaanse cultuur (lees bier) tot drie uur in de morgen. Gelukkig kreeg ik de dag erna ook de kans om deel te nemen aan de lokale festiviteiten, want iemand van het dorp was jarig en hoewel we de mens van haar nog pluimen kenden, waren we uitgenodigd om met hem de nodige Mexicaanse biertjes te verzetten. Sympatiek was dat!

Nog een interessant gebeuren is het feit dat ik allergisch blijk te zijn voor bepaalde zesvoeters (ook wel insecten genaamd). Vorige week was namelijk 1 van deze onweelderige exemplaren erin geslaagd om via mijn been naar omhoog te kruipen. Daar aangekomen had de niettige stumperd er niet beter op gevonden om zijn voelsprieten in mijn bilkaak te planten. Niets aan de hand zou je denken, ware het niet dat ik kort daarna een serieuze jeuk begon waar te nemen rond de aarsstreek. Enkele seconden later kreeg ik ook last van jeukende ogen en een tintelend gevoel in de neusgaten. Toen dit nog enkele minuten bleef aanhouden, vond ik het geen slecht idee om misschien even in de spiegel te gaan kijken hoe het met me gesteld was. Ik kon immers op dat moment niet veel meer zeggen, aangezien mijn lippen zo dik aanvoelden. Ik kan u verzekeren beste lezer.. het was geen aardig plaatje dat ik daar zag in de spiegel. Mijn hoofd was warempel de helft dikker dan normaal. Ik kon mij tevens ook niet meer herinneren dat ik zo´n gigantische neusgaten had en mijn lippen waren ondertussen zo opgezwollen dat je er sigaretten mee kon rollen (ja, dit is natuurlijk overdreven, maar ze waren toch behoorlijk dik). Gelukkig - na het innemen van een anti allergie pilletje - was mijn gezicht de volgende dag weer in normale plooi. Koen heeft zich wel kostelijk kunnen amuseren ondertussen.. voor mij was het iets minder.

Zo, dat was het weer. Dag lieve bloglezertjes, oogjes dicht en snaveltjes toe.